Rozpocznij proces rekrutacji

Błogosławieństwo Papieża Franciszka »

WYCHOWANIE PERSONALISTYCZNE

WIARA - WIEDZA - CNOTY - PRACA - TWÓRCZOŚĆ


"WYMAGAJCIE OD SIEBIE NAWET GDYBY INNY OD WAS NIE WYMAGALI" św. Jan Paweł II

W  Deklaracji  o wychowaniu chrześcijańskim czytamy:
„Prawdziwe wychowanie zdąża do kształtowania osoby ludzkiej w kierunku jej celu ostatecznego, a równocześnie do dobra społeczności, których człowiek jest członkiem. Podstawą wychowania prawdziwego jest płynące z wiary i rozumu przekonanie, że  ostatecznym celem człowieka jest wieczne  szczęście w Bogu, a godne życie jest podstawowym warunkiem prawdziwego szczęścia osoby oraz przyczynia się do dobra  wspólnego rodziny, narodów, każdej społeczności.     

Wychowanie prawdziwe w rodzinie i placówkach edukacyjnych musi być wolne od wszelkiej polityki i indoktrynacji. Nikomu też nie można odmówić prawa do prawdziwego wychowania, a przynajmniej   do poznania jego zasad”.

Program COLLEGIUM REGINAE HEDVIGIS, skierowany do dziewcząt, opiera się na personalistycznej koncepcji człowieka jako osoby, która dąży do prawdy i spełniania dobra oraz kontemplacji piękna. Program jest wyrazem troski o rozwój dziewcząt w kierunku świadomego przeżywania GODNOŚCI KOBIETY, która zakorzeniona jest w kulturze chrześcijańskiej.

W długiej historii pojęcia „kultura” odnotowano wiele sposobów jego rozumienia. Ostateczne rozumienie, czym jest kultura, zależy przede wszystkim od filozoficznej koncepcji człowieka i filozoficznej koncepcji rzeczywistości. Pierwszym zadaniem kultury jest wychowanie człowieka. Myśląc o wychowaniu, musimy najpierw określić, kim jest człowiek.


KIM JEST CZŁOWIEK?
Koncepcja człowieczeństwa to punkt wyjścia do rozważań o praktycznej stronie życia Tak jak myślimy, tak postępujemy. Prawe myślenie prowadzi do prawości postępowania. Poznaj samego siebie, by działać po ludzku.
Co jest istotą człowieczeństwa, czyli inaczej jego prawdziwą naturą?

Wymieniane są cztery źródła odpowiedzi na to pytanie:

  • Własne doświadczenie swojego wnętrza: doświadczenie ma charakter bezpośredni, ale ogólnikowy i niepewny.
  • Filozofia człowieka, czyli myślenie analizujące i syntetyzujące to wszystko, co jest dostępne w doświadczeniu. Rozumowanie filozoficzne prowadzi do odkrycia duchowej istoty człowieczeństwa.
  • Teologia: wiedza pochodząca z Objawienia.
  • Nauki szczegółowe: antropologia, psychologia, pedagogika, socjologia.


Na przestrzeni wieków akcentowano różne aspekty bycia człowiekiem.
W starożytności przedmiotem zainteresowania był człowieka jako gatunek, a także doskonalenie tego gatunku.
W średniowieczu pojawiła się definicja człowieka jako bytu jednostkowego w naturze osoby – ma wzór Osoby Boga.
Nowoczesność i współczesność podkreśla różne odmiany świadomości - brakuje refleksji metafizycznej. Dlatego humanizm współczesny ma oblicze antyreligijne, panuje nihilizm, absurd, nonsens, zatraca się „cud człowieka”. W dramacie ludzkiej wolności ginie radość pokornej miłości, to miejsce zajmuje pycha i ostatecznie klęska rozumu.

Redukowanie istoty człowieczeństwa do jednego wymiaru stanowi formę dehumanizacji, prowadząc do powstania pseudokultur. Obecnie narzucana jest kultura wykorzeniona od Boga, przez co staje się ona równocześnie wynaturzona, tworząc niezliczone nowe zasady życia, niezgodne z biologiczną i duchową naturą człowieka.  

Są to równocześnie fałszywe drogi wychowania, które rozpoczynają się od wykluczenia pierwszego traktatu o wychowaniu, czyli Biblii. Za tym idzie upadek wszelkich autorytetów i tak zwane nowe wychowanie, oparte na sterowaniu myśleniem człowieka i wyzwoleniu niższych sfer struktury osoby od jakichkolwiek zasad: swobodny rozwój instynktów, popędów, uczuć i zamierzeń.

W sytuacji widocznego rozprzestrzeniania się pseudokultur wychowanie staje się sztuką szczególnie wymagającą, ale też najbardziej potrzebną. Rodzice i wychowawcy, powołani do podjęcia odpowiedzialności za rozwój dziecka w kierunku pełni chrześcijańskiego życia, codziennie stają w obliczu konieczności pokonywania nie tylko naturalnych niedoskonałości własnych i wychowanka, ale i kulturowych zawirowań wywołanych przez fałszywe drogi wychowania. 


ODPOWIEDŹ PERSONALIZMU 
Powracamy do najstarszej filozofii, wzbogaconej przez - zwłaszcza polską - filozofię realistyczną, iż człowiek jest osobą (persona). Personalizm, jako koncepcja człowieka, jest zbliżona, ale nie tożsama w rozumieniu różnych jej autorów. Dlatego prezentujemy nasze rozumienie personalizmu.

Człowiek osiąga pełnię istnienia, gdy podejmuje trud przemyślenia, a równocześnie przekroczenia samego siebie. Przekraczanie dokonuje się tylko w miłości. Człowiek jest bezcenny, bo jest pomyślany przez Boga.

Dlatego każdy człowiek posiada GODNOŚĆ.

Definicja pojęcia godności nie jest możliwa w systemie myślowym, w którym apriorycznie odsuwa się wszelkie odniesienia do Boga, ponieważ godność w najgłębszym tego słowa znaczeniu, w świetle świadectwa wszystkich epok i kultur jest składnikiem doświadczenia świętości, które przenika egzystencję osoby ludzkiej. Oznacza to wymaganie nietykalności ze strony wszystkiego, co jest poza osobową strukturą świata. Osobowa godność dotyczy też tworzonych przez nią wspólnot: rodziny, narodu, państwa. Dotyczy życia człowieka w wymiarze cielesnym i duchowym, a także relacji z innymi osobami.  


WYCHOWANIE PERSONALISTYCZNE
Człowiek jest powołany do poznawania prawdy, kształtowania charakteru moralnego, twórczości i kontemplacji piękna, a także do odpowiedzi wiary na powołanie do pełni człowieczeństwa.  Wychowanie do pełni opiera się na dwóch filarach, na  Fides et Ratio, łączeniu wiary i rozumu – dwóch skrzydeł, które pomagają wznosić się podczas życiowej pielgrzymki. 

Wychowanie personalistyczne odpowiada na wezwanie św. Jana Pawła II skierowane do młodzieży: „wymagajcie od siebie, choćby inni od was nie wymagali.” Człowiek bowiem nie może żyć w pełni, jeżeli nie dąży do celów wyższych, a zadowala się jedynie niższymi. „Trzeba być posłusznym prawu wysiłku, a nie mieć czci dla wygody oraz zaspakajania potrzeb”. 


PROFILAKTYKA
Wychowanie personalistyczne jest głównym źródłem wzrastania w człowieczeństwie. Tym samym pomaga chronić przed przyjmowaniem błędnych wizji człowieka, generowanych przez świat pozbawiony duchowego przewodnika. Życie  nie może być moralnie dobre,  dopóki  człowiek interesuje się tylko tym, czy coś go zadowala, jest mu miło, jeśli nie pyta, czy to powinno być chciane. 

COLLEGIUM REGINAE HEDVIGIS podejmuje wychowanie tj. podane powyżej zadania, prowadzące do pełni życia:

  • poszukiwania PRAWDY: kształcenie umysłu, w oparciu o prawdę o rzeczywistości, rozumowa analiza czyli refleksja
  • dążenia do DOBRA: rozwijanie życia moralnego, czyli prawego i mocnego charakteru w służbie właściwie rozumianego dobra, czyli czynienie dobra i unikanie zła
  • tworzenia i kontemplowania PIĘKNA: wdrażanie do życia, twórczość i wytwórczość w służbie innym, podejmowanie różnych form aktywności dla wspólnego dobra
  • wzrastania w ŚWIĘTOŚCI: miłość jako motywacja do urzeczywistniania w życiu człowieka wartości dobra, prawdy i piękna. Szczytem rozwoju moralnego są decyzje i postawy zgodne z „ośmioma” błogosławieństwami.
     

Tworzymy warunki do uczenia się rozumowej analizy czyli REFLEKSJI i zadumy nad światem. Działania podejmowane w ramach programu prowadzą do uczestnictwa w kulturze, czyli do nabywania kompetencji samodzielnego wartościowania, wydobywania piękna, wykorzenienia egoizmu oraz rozumienia innych przez pryzmat uznawanych i realizowanych wartości.

Niedościgłe rzeczywistości wiary, prawdy, dobra i piękna stanowią całość, która jest drogą świętości indywidualnego, rodzinnego, narodowego, zawodowego i społecznego życia. Tych rzeczywistości nie da się po prostu przekazać i sprawdzić efekty, trzeba je różnymi sposobami zaszczepiać.

Podstawą jest gotowość do słuchania, ogląd rzeczywistości oraz czyn.
Realizacja programu wymaga gorliwości, relacji osobowych, elastyczności.

W liście do kobiet św. Jana Pawła II w związku z IV międzynarodową konferencją ONZ  w 1995r. papież zachęcał do realizowania światłego programu rozwoju, obejmującego różne dziedziny życia dziewcząt i kobiet, u którego podstaw leży uświadomienie sobie przez wszystkich godności kobiet.  Mamy nadzieję, że wdrożenie programu przygotowania dziewcząt i kobiet do pełni człowieczeństwa przyczyni się do odnowy życia rodzinnego i społecznego w naszej Ojczyźnie.