WIZERUNEK, STYL I ELEGANCJA

Jak nauczyć dziewczęta świadomie budować swój wizerunek? Czy elegancja oznacza rezygnację z własnego stylu? Jak rozmawiać z młodą kobietą o stroju, skromności, kobiecości i pewności siebie? Jakie są największe błędy wizerunkowe. Dlaczego edukacja w zakresie wizerunku jest ważnym elementem przygotowania do dorosłego życia?

To pytania, które coraz częściej zadają sobie rodzice dziewcząt. W czasach, gdy media społecznościowe stały się jednym z najważniejszych źródeł wiedzy o modzie, urodzie i stylu życia, świadome kształtowanie wizerunku nabiera szczególnego znaczenia.

Z tego artykułu dowiesz się, dlaczego wizerunek jest ważnym elementem komunikacji, jak strój wpływa na sposób postrzegania młodej kobiety, czym różni się elegancja od ślepego podążania za modą oraz jak można mądrze wspierać dziewczęta w budowaniu własnego stylu, pewności siebie i kultury osobistej.

To właśnie tym zagadnieniom poświęcona jest część programu edukacyjnego Akademii Królowej Jadwigi w Poznaniu – miejsca stworzonego z myślą o rozwoju młodych dziewcząt, ich kompetencji społecznych, kultury osobistej, stylu i świadomego funkcjonowania w świecie.

To, że wizerunek jest ważny, wiedzą (lub bardziej celnym określeniem będzie – czują) nawet kilkuletnie dzieci. Za przykład posłuży pewna historia.

W 2013 roku mój starszy syn, wówczas 9-letni Tomek, z okazji Dnia Dziecka został zaproszony do radia RDC do audycji „Aktywna sobota”. Rozmowa dotyczyła sportu. Ja słuchałam audycji razem z młodszym – 3-letnim Filipem, w radiowej reżyserce dźwięku. W pewnym momencie pani redaktor Małgorzata Kron zadała Tomkowi pytanie: „W jakim sporcie najlepiej wypadasz?” Na co mój syn bez wahania odpowiedział: „W tenisie.”. Zaraz po tym reżyser dźwięku postanowił zagadnąć Filipa i zadał pytanie: „A ty Filipku, w czym najlepiej wypadasz?”. Filip musiał chwilę pomyśleć nad odpowiedzią, aż w końcu wyprężył się i odparł: „W marynarce!”.

Naturalnie małe dzieci w niewielkim stopniu zwracają uwagę na swój strój, mniej lub bardziej posłusznie zakładając to, co przygotują im rodzicie. Niemniej jednak instynktownie reagują na wygląd zewnętrzny drugiego człowieka, kierując swą uwagę w stronę piękna. A ich atencja względem wizerunku stale rośnie, aż w wieku dojrzewania i młodzieńczym zaczyna grać jedną z głównych ról. Jest to zupełnie normalny i od pokoleń dobrze znany przejaw typowych procesów zachodzących podczas okresu dojrzewania, kiedy to dorastająca młodzież, jak nigdy przedtem ani nigdy potem, szuka akceptacji i poszanowania w grupach rówieśniczych. Najprostszy sposób na osiągnięcie tejże akceptacji to odpowiedni dla danej grupy strój. Nie ma w tym nic złego lub zaskakującego.

Problem pojawia się dopiero wówczas, gdy młodzież, a potem młodzi dorośli, uporczywie trzymają się jednego sposobu ubierania się, niezależnie od okoliczności i nowych ról społecznych, które przyjmują.

Dlatego niezwykle istotnym elementem edukacji wizerunkowej młodzieży jest podkreślenie, że wygląd nie określa człowieka, ale sposób, w jaki się o niego dba, może być świadomym elementem komunikowania siebie.

Okres dorastania i wczesnej młodości wydaje się jednym z trudniejszych momentów na kształtowanie świadomości znaczenia wizerunku w życiu społecznym i zawodowym. Poszukiwaniom odpowiedzi na wielkie pytanie „Kim jestem?” towarzyszą próby wyrażenia swojej tożsamości poprzez jeden z najprostszych sposobów komunikacji, jakim jest ubiór. Ubiór, który często nie mieści się w kanonach kultury i to zarówno z powodu braku dostosowania do okazji, okazania szacunku drugiemu człowiekowi, jak i piękna.
Opisywany stan nie jest niczym nowym. To, co odróżnia sytuację obecnego młodego pokolenia od poprzednich, to masowość niewłaściwych trendów w mediach społecznościowych oraz coraz częstszy brak wsparcia ze strony rodziców/opiekunów czy fałszywie interpretowana wolność i swoboda.
Przed rodzicami i wychowawcami stoi wyzwanie pokazania podopiecznym znaczenia wizerunku w szerszej perspektywie. Więc to już nie tylko nauczanie zasad doboru stroju do okazji i urody, ale przede wszystkim pomoc w zrozumieniu wpływu wizerunku na otoczenie oraz wspieranie poczucia własnej wartości, aby tożsamość, której młodzież poszukuje, nie opierała się jedynie na konkretnym stroju.

1. STRÓJ ZBYT ZMYSŁOWY/PROWOKUJĄCY

Rozmowa o stylu dziewcząt nie może pomijać tematu skromności. Współczesny świat często przedstawia skromność jako coś staroświeckiego. Tymczasem można spojrzeć na nią zupełnie inaczej. Skromność nie musi oznaczać ukrywania kobiecości. Może oznaczać umiejętność zachowania właściwej miary. Dziewczyna może być modna, zadbana, atrakcyjna i jednocześnie elegancka. Może podkreślać swoją kobiecość, nie czyniąc ze swojego ciała głównego narzędzia komunikacji. Podczas warsztatów z dress code’u i wizerunku należy podkreślać fakt, że odsłaniając ciało, przykuwa się większą, jeśli nie całą, uwagę rozmówców/klientów/przełożonych do ciała, a nie do tego, co ma się do powiedzenia. Percepcja tak niewłaściwie ubranej osoby jest przedmiotowa zamiast podmiotowa.

2. NIEDOSTOSOWANIE SZCZEBLA DRESS CODE’U DO OKAZJI

Niedostosowanie się do odpowiedniego czy wymaganego szczebla dress code’u może skutkować w różny sposób. Przeanalizujmy tę sytuację na przykładzie oficjalnego przyjęcia, na którym obowiązuje określony dress code. Jeśli zaproszony gość zignoruje lub nie zrozumie prośby o konkretny strój, to:

• może nie zostać wpuszczony na uroczystość.

Byłaby to uzasadniona reakcja organizatorów na lekceważenie zasad. Jednakże w polskiej kulturze taka konsekwencja należy do rzadkości. Najczęściej w takich wypadkach dochodzi do drugiej sytuacji:

• zostaje wpuszczony, ale widząc pozostałych gości ubranych zupełnie inaczej, czuje się z tego powodu niekomfortowo.
• gość zostaje wpuszczony, ale gospodarze czują się zlekceważeni.

3. NIEATRAKCYJNOŚĆ STROJU

Co decyduje, że strój postrzegany jest jako atrakcyjny? Przede wszystkim dwa wcześniej wspomniane błędy powinny być wyeliminowane. Trzecim elementem decydującym o atrakcyjności jest elegancja. Ale jak właściwie zdefiniować pojęcie „elegancji”? Jak podaje Leksykon PWN, elegancja to dobry, wyszukany smak w ubiorze, wytworność w zachowaniu się; gustowność, wykwintność (1972). Podobną, ale jeszcze bardziej lakoniczną definicję podaje internetowy Słownik języka polskiego PWN: elegancja: dobry smak w ubiorze i sposobie bycia (b.d.)”.
Jak widzimy, żadna z powyższych definicji nie daje konkretnych wskazówek, jak być eleganckim. Dlatego proponuję własną: elegancki, czyli dostosowany do okazji, do pory roku, pory dnia, do sylwetki, typu kolorystycznego, typu wykonywanego zawodu, temperamentu. Elegancki w ubiorze to suma pewnych cech. Wymaga wiedzy, doświadczenia, wrażliwości i inteligencji. Elegancja to umiejętność.
Dlatego tak wartościowe są miejsca, w których rozwój młodej kobiety traktowany jest całościowo.
Akademia Królowej Jadwigi w Poznaniu prowadzi zajęcia, w których tematyka wizerunku i elegancji stanowi część szerszej edukacji dziewcząt. W ramach takich działań łączymy naukę dobrego stylu z kulturą osobistą, savoir-vivre’em i rozwijaniem kompetencji potrzebnych w relacjach społecznych.
To ważne, ponieważ dziewczyna nie potrzebuje jedynie wiedzieć, co założyć.
Potrzebuje również rozumieć:

• jak zachować się w różnych sytuacjach,
• jak budować dobre pierwsze wrażenie,
• jak rozmawiać z innymi,
• jak okazywać szacunek,
• jak odnaleźć się w świecie dorosłych,
• jak świadomie budować swój styl,
• jak rozwijać pewność siebie bez uzależniania własnej wartości od opinii innych.

Poznaj program Akademii Królowej Jadwigi w Poznaniu – link do programu
Poznaj Akademię Królowej Jadwigi w Poznaniu i sprawdź program zajęć dla dziewcząt. Być może będzie to jeden z tych wyborów edukacyjnych, które zaprocentują nie tylko jutro, ale przez całe dorosłe życie.

Poznaj Akademię Królowej Jadwigi w Poznaniu i sprawdź program zajęć dla dziewcząt. Być może będzie to jeden z tych wyborów edukacyjnych, które zaprocentują nie tylko jutro, ale przez całe dorosłe życie.